De werkgroep erfpacht sprak in met vier insprekers; de publieke tribune was afgeladen vol met erfpachters die de stadsregering tot inkeer wilden brengen. Dit was echter tegen dovemansoren gericht.
Het voorstel van het college lag namelijk al gereed. De coalitie hield zijn mond. Niemand van OPA, VVD, D66, BAS, CDA of SPA deed het woord. En ondertussen werd de verantwoordelijke wethouder zeer kritisch ondervraagd, en kon de oppositie niet anders concluderen dat zij geen vertrouwen meer heeft in deze wethouder, althans niet op dit dossier. Een motie van wantrouwen werd weggestemd door de coalitiepartijen, opnieuw zonder enige inhoudelijke toelichting.
Het nieuwe voorstel komt tegemoet aan de eisen van de woningcorporaties. En terecht.
Maar voor de particuliere erfpachters is het geen verbetering. Zij worden op hoge kosten gejaagd omdat er bij de berekening is uitgegaan van de nieuwbouwwaarde van de erfpachtgrond. Inwoners die vroeger een woning konden kopen juist door de erfpacht komen van een koude kermis thuis. Zij gaan nu jaarlijks een canon betalen van ruim 900 euro (voor een gemiddelde woning). Inwoners die een appartement hebben, krijgen een jaarlijkse canon op basis van de WOZ waarde. Voor een gemiddeld appartement loopt dat al gauw op tot meer dan 700 euro.
De mogelijkheid om hiertegen in bezwaar te gaan is er natuurlijk, maar dat is dan afhankelijk van de kennis en financiële mogelijkheden van de individuele erfpachter en eigenlijk een situatie die niemand wil. GroenLinks-PvdA had dan ook oprecht gehoopt dat de gemeente bereid zou zijn nog 1 stap te zetten om er samen met de erfpachters uit te komen. Volgens ons had dat makkelijk gekund, ook binnen de uitgangspunten en inkomsten die de gemeente zou willen ontvangen.
Een coalitie die de participatie hoog in het vaandel zegt te hebben, maar als het er op aan komt, tegen de Alkmaarder zegt: teken maar bij het kruisje. Wij worden er diep verdrietig van.
